دانستنی هایی درباره انقلاب اسلامی

مقدمه

بررسي تحليلي تاريخ دو قرن اخير ايران ، بخصوص سالهاي پس از 1300 از جهات بسياري حائز اهميت است . چگونگي نفوذ ،‌ حضور و سلطه استعمار و جابه‌جايي دو امپراتوري استعماري و چگونگي برخورد جريانهاي فكري مختلف با مسائل سياسي و فرهنگي و همچنين نقش مردم از زمانهاي مختلف و تاثير حضور آنان در تحولات سياسي ـ اجتماعي ، براي سياستگزاران و مديران كشور بشدت مورد نياز مي‌باشد.علل و عوامل شكل‌گيري و چگونگي روند انقلاب اسلامي از دهه 40 تا كنون همچنان مورد بحث و بررسي و اختلاف نظر مي‌باشد. هر يك از گروهها و جريانهاي سياسي و اعتقادي به گونه‌اي موضوع را تجزيه وتحليل و نتيجه گيري كرده‌اند.
اگر چه بسياري سعي كرده‌اند اين انقلاب را در رديف ساير انقلابها و تحولات معمول دنيا بدانند اما در عمل نظرات آنان با واقعيتها فاصله زيادي دارد. زيرا نيروي اين انقلاب مردمي و اسلامي بدون هيچ‌گونه مرزبندي طبقاتي و گروهي بوده و ايدئولوژي ان اسلام ناب محمدي صلي الله عليه و آله مي‌باشد كه سازش با نظامهاي رايج دنيا ندارد و رهبري آن توسط يكي از مردان كم نظير تاريخ حضرت امام خميني (رحمت الله علیه) با ويژگيهاي خاص خود بود. به همين دليل جريانات و تحولات قبل و بعد از پيروزي انقلاب اسلامي مخالف غالب تحليها و پيش بيني‌هاي سياستمداران وتحليگران سياسي بود.واقعيت اين است كه دنيا با چنين انقلابي آشنايي نداشت و لذا در برخورد با آن نيز شيوه‌ها و روشهاي معمول را به كار مي‌گرفت كه كارآيي و تاثير چنداني در سير جريان ديده نشد. اگر نظرهاي مختلفي كه در مورد علل تكوين وداوم انقلاب مطرح شده تدوين شود طبعاً صاحبنظران داخلي تائيد مي‌كنند، اين است كه عوامل اساسي انقلاب عبارتند از :
1. رهبري حضرت امام خميني (رحمت الله علیه) رهبر كبير انقلاب اسلامي و بنيانگذار جمهوري اسلامي كه با شيوه‌اي استثنايي و فوق‌العاده‌ رهبري و فرماندهي را به عهده گرفتند و تا پيروزي نهايي هدايت جريانات را به نحو احسن انجام دادند. ويژگيهاي شخصي و رهبري امام خود موضوع بحثي جديد در جامعه شناسي سياسي مي‌باشد.
2. حضور يكپارچه و متحد مردم در تمامي صحنه‌ها قبل و بعد از پيروزي انقلاب اسلامي ، آن چنان توان و قوتي ايجاد نمود كه هيچ‌گونه امكاني براي مقابله با آن در اختيار رژيم شاه و اربابانش نبود.
3. اعتقاد به اسلام و موازين و ارزشهاي آن و همچنين عشق به خاندان پيامبر و اسوه بودن آنان براي مردم و الهام از زندگي و شهادت آنان در راه خدا خصوصاً درس گرفتن از عاشورا، آن چنان تحولي به وجود آورد كه نه تنها براي خارجيان بلكه براي سران و كارگزاران سياسي ـ امنيتي رژيم شاه هم بخوبي شناخته شده نبود

ادامه نوشته

"هفته وحدت" : اختلاف در درون ، دعوت از برون!


اگر قرار است حکومت اسلامی-شیعی ، ام القرا و الگو و منادی وحدت در جهان اسلام باشد، بدیهی است که کار اختلافات درونی شیعیانی که حکومت تشکیل داده اند، نباید به حدی برسد که دیگران از این همه اختلاف و تنش "درس عبرت" بگیرند!
عصر ایران؛ اهورا جهانیان - در اوایل انقلاب که تز هفته وحدت مطرح شد، انقلابیون مسلمان ایران به رویای بلندمدت "حکومت جهانی اسلام" فکر می کردند و هفته وحدت را به جهان اسلام پیشنهاد کردند. ایران اسلامی آن روزها پرچمدار ایدئولوژی اسلامی بود و به وحدت جهان اسلام می اندیشید. هنوز هم ایران اسلامی پرچمدار ایدئولوژی اسلامی در جهان امروز است و به وحدت جهان اسلام باور دارد اما میان آن روزها و این روزها، تفاوتی اساسی حادث شده است.

در دهه 1360 پیروان امام خمینی(ره) در جامعه انقلابی ایران اگر چه با یکدیگر بی اختلاف نبودند، ولی بر سر اصول سیاسی وحدت داشتند. آنها همگی در برابر ضد انقلاب و استکبار جهانی یکپارچه بودند و قانون اساسی را در کلیت خودش یکسان درک می کردند. در دهه 60 کسی از ضرورت بدل شدن جمهوری اسلامی به "حکومت اسلامی" و یا "جمهوری" دم نمی زد ؛ همه به "جمهوری اسلامیگ معتقد بودند.

ادامه نوشته

ولادت  حضرت محمد صلی الله علیه و آله

ولادت

حضرت محمد صلی الله علیه و آله در سال عام الفیل (570 میلادی) در

ماه ربیع الاول دیده به جهان گشود. مورخان و دانشمندان شیعی ولادت رسول

گرامی اسلام را در صبح جمعه روز هفدهم ربیع الاول و اکثر علمای اهل سنت

، دوازدهم همان ماه می دانند .

 

شجره‌نامه پیامبر

پدر بزرگوار رسول خدا عبدالله ،پسر عبدالمطلب ،و مادر ارجمندش آمنه

دختر وهب است. اجداد او عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصی بن کلاب

بن مره بن کعب بن لؤی بن غالب بن فهر بن مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه

بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، همگی موحد و از

مردان نیک روزگار خویش بوده‌اند.

 

سرپرست پیامبر

حضرت محمد صلی الله علیه و آله، هنوز به دنیا نیامده بود (یا در

گهواره بود) که پدرش در بازگشت از شام «سوریه» در مدینه درگذشت. از آن

پس سرپرستی کودک به عبدالمطلب، بزرگ خاندان قریش ،رسید و او نیز کودک

را به دایه‌ای به نام حلیمه از قبیله بنی‌سعد سپرد.

ادامه نوشته